Goeienavond beste lezer,

Zelf heb ik niets met strijken, maar ik heb warme herinneringen aan mijn grootmoeder die streek op haar keukentafel. De toile cirée moest er even voor wijken, er kwam een dik soort deken op tafel en ze begon te strijken, veelal zakdoeken. Tot op vergevorderde leeftijd, krom van de reuma, bleef ze dat ritueel herhalen.

Mijn moeder en tante hebben die strijkmicrobe geërfd, als ware het een soort dagelijkse meditatie, ook weer met een voorliefde voor katoenen zakdoeken. Collega Catherine De Kock omarmde onlangs opnieuw de stoffen zakdoen en schreef een mooie ode aan dat kleinnood. "Katoenen zakdoeken geef je door van generatie op generatie. Het heeft iets troostends en relativerends om te weten dat ik mijn tranen droog met dezelfde zakdoek waar mijn lieve grootmoeder nog in gesnoten heeft", schrijft ze. "Koesterdoeken zijn het."