Pewnie nie odróżniałoby go wiele od innych osobników tej rasy, gdyby los nie sprawił, że to właśnie on stał się ważną inspiracją dla naukowców. Głównie, dzięki opiekunce - Annie Ramey, studentce pracującej w laboratorium genetyki psów na Uniwersytecie Georgii w Athens.

Pewnego dnia spojrzała na długie, opadające uszy swojego psa i zadała sobie pytanie: dlaczego?

Poszła z tym pytaniem do współpracowników i tak narodził się pomysł na badanie długości uszu psów.

Psa rozpoznasz po uszach

Psy w zależności od rasy różnią się wyglądem. Jedne mają króciutką, lśniącą sierść, drugie pokryte są gęstym, kręconym włosem. Część z nich ma długie, zwisające uszy, np. właśnie Cobain, inne krótkie i spiczaste jak owczarek niemiecki.

Część tych różnic powstała w wyniku naturalnej ewolucji. Badacze twierdzą, że psy, dzięki krótkim, stojącym uszom tracą mniej ciepła niż przez długie, opadające. A czworonogi pochodzące z zimnych rejonów mają zazwyczaj mniejsze uszy niż te wywodzące się z ciepłych.

Na kształt uszu u psów wpłynęła też selektywna hodowla. Przykładowo długie uszy basseta poprawiają jego zdolności łowieckie. Są tak duże i oklapnięte, że ułatwiają mu koncentrację zapachów wokół nosa. Za to stojące uszy owczarka niemieckiego mogą nieznacznie poprawiać słuch.

Niektóre rasy psów są szczególnie podatne na występowania chorób uszu, m.in.: cocker-spaniele, pudle, bernardyny, nowofunlandy. Chorują też dobermany, sznaucery czy owczarki niemieckie.

Im ucho cięższe i bardziej zwisające, tym więcej problemów. Duża, zwisająca małżowina przysłania wejście do kanału słuchowego i działa jak ciepły kocyk. To, co do ucha wpadnie, ma ciepło i wilgotno. Mikrobiologiczny raj.

- Przystępując do badań, wiedzieliśmy, że inni naukowcy już przyglądali się uszom psów. Analizowali także ich budowę. Ale nikt nie badał, tak jak my długości uszu u czworonogów - opowiadała o badaniach Tori Rudolph, genetyczka współpracująca z Annie Ramey.

Gen, który połączył ludzi z psami

Rudolph i Ramey wraz z innymi naukowcami przeanalizowali genomy u psów, wilków i kojotów, by sprawdzić, czy długość uszu zapisana jest w genach.

Poszukiwania doprowadziły ich do MSRB3 - genu kodującego białko przeciwutleniające, które ma związek z wielkością uszu u świń, owiec i kóz. Niektóre mutacje w tym genie są związane z utratą słuchu u ludzi, a wcześniejsze badania wykazały związek tego genu z ułożeniem uszu u psów.

- Warianty DNA, które odkryli Rudolph i jej współpracownicy, mogą zwiększać aktywność MSRB3, przyspieszając tempo namnażania się komórek ucha - skomentowała badania Claire Wade, genetyczka zwierzęca z Uniwersytetu w Sydney w Australii.

Wyniki badań opublikowane w grudniu w czasopiśmie "Scientific Reports" zaprezentowane zostały 11 stycznia podczas konferencji "Plant and Animal Genome Conference" w San Diego w Kalifornii.

Naukowcy planują drążyć temat.

Po przeanalizowaniu różnych ras psów Rudolph chce sprawdzić, co decyduje o długości uszu u jednej rasy.

- Patrzę na Erin i Brooks, moje golden retrievery, i widzę, że mają inne uszy – wskazuje naukowczyni.