Jak każdy linux ma miłość w sobie ale nie samą. Gdyż jak wiemy ta jedyna jest miłością niczym niezmąconą, ni skażoną żądzą ani inną biernością, samoistna, niewstającą i nieupadłą, nie dzielącą i niepodzielną, tak jak mawiał Platon, że podmioty wirujące w pobliżu czerpią z tej miłości jednak same nie stają się dlatego miłością, a uczestniczą ani jej nic nie ujmując ani nie dodają, bo ta jest niezmienna, nieuwarunkowana, istnieje bo kocha czystą miłością samą i jest kochana.... ale nie przez wszystkich