Cześć!

Podczas treningu wiele osób próbuje „poprawiać” oddech zbyt wcześnie.

Chce, żeby był spokojny. Cichy. Równy. Najlepiej cały czas przez nos.

Brzmi dobrze. Tylko że wysiłek nie rządzi się zasadami relaksacji.

Kiedy rośnie obciążenie, oddech naturalnie się zmienia. Staje się szybszy i głębszy, bo organizm potrzebuje zwiększyć wentylację: dostarczyć więcej tlenu do pracujących tkanek i sprawniej usuwać dwutlenek węgla. To podstawowa fizjologia wysiłku, a nie sygnał, że „coś się psuje”.

W praktyce oznacza to też, że podczas wysiłku spokojna pauza między oddechami może znikać, rytm staje się bardziej dynamiczny, a przy większej intensywności częściej pojawia się tor ustno-nosowy albo ustny. Przy cichej, spokojnej wentylacji dominować może nos, ale gdy zapotrzebowanie rośnie, ciało korzysta z dróg oddychania, które pozwalają szybciej zwiększyć przepływ powietrza.