Goeienavond beste lezer,

Het is een berichtje dat een beetje ondergeschoffeld dreigt te raken, maar op het Belgisch kampioenschap tijdrijden vandaag was het zilver voor Sandrine Tas. Als u de sport niet van nabij volgt: op de Olympische Winterspelen viel Tas nog net naast het podium – niet van het fietsen, maar van het schaatsen. Op de 5.000 meter strandde ze op amper 30 honderdsten van goud.

Tot half maart was ze voltijds schaatser. Vijf weken later reed ze met de Waalse Pijl haar eerste wielerwedstrijd bij de profs. Ze werd 57ste. Begin deze maand won ze al twee ritten in een Franse rittenkoers en werd ze tweede in de eindstand.

Het is een inspirerende gedachte dat je je als mens opnieuw kunt uitvinden en excelleren in iets wat je niet eerder deed. Bovendien is Tas niet meer van de jongsten (voor de sport): in september wordt ze 31. Een paar weken geleden zei ze in deze krant: “Ik moet het nog allemaal ontdekken. Ik weet zelfs niet welk type renster ik ben. Maar zelfs als het uiteindelijk allemaal helemaal niks wordt, is dat ook maar zo. Dan nog zal ik blijven fietsen. Ik doe het gewoon te graag”.

Helemaal niks kan het nu al niet meer worden. Gaaaan Sandrine, gaaaaan!