Dzień dobry,

Jest takie zdanie, które wraca do mnie regularnie — i zawsze uderza w punkt:

„Im dłużej jedziesz niewłaściwym pociągiem… tym droższy jest powrót do domu.”

I to nie jest tylko o pracy, relacjach czy o pieniądzach.
To jest o życiu, w którym jedziesz „bo już tyle czasu w to włożyłam”,
„bo nie wypada zawrócić”,
„bo może jeszcze się rozkręci”,
„bo inni oczekują”.

Tylko że ten koszt… rośnie po cichu.

Rośnie, kiedy kolejny rok robisz cele „na papierze”, a potem wracasz do starego trybu.
Rośnie, kiedy obiecujesz sobie, że zadbasz o siebie — ale zawsze wygrywa presja, obowiązki i cudze potrzeby.
Rośnie, kiedy wiesz, że coś w środku Cię blokuje, ale zamiast to przepracować — dokładasz sobie jeszcze więcej powinności.

I teraz najważniejsze:

To nie dzieje się dlatego, że Tobie „brakuje silnej woli”.
Najczęściej problemem nie jest to, że nie umiesz ustalać celów.

Problemem jest to, że cele często są budowane na niewidzialnych przekonaniach, które mówią Ci:

• „jeszcze nie jestem gotowa”
• „to zbyt duże”
• „nie mogę zawieść innych”
• „najpierw muszę ogarnąć wszystko wokół”
• „jak zacznę, to i tak nie wytrwam”

A każde takie przekonanie wywołuje emocje.
Napięcie. Lęk. Poczucie winy. Presję.
I wtedy nawet najlepszy plan przegrywa z mechanizmem, który ma Cię „chronić” przed ryzykiem.

Dlatego część osób robi ten sam schemat latami: