Goeienavond beste lezer,

Je zou het verwachten van iemand die de rekken vult in de Colruyt. Of van een bejaardenhulp die een bed opmaakt. Van een politicus die van een receptie op weg is naar huis. Of gewoon van iemand die onder de douche staat. Maar Gilbert Roox, die zowat zijn hele leven voor De Standaard werkte, als redacteur en als eindredacteur, deed het terwijl hij een tekst redigeerde: neuriën.

Je associeert dat niet meteen met een intellectuele bezigheid. Maar dat neuriën was als het spinnen van een kat. Als Gilbert het deed, dan wist je dat hij zich aan het amuseren was met zijn werk. Het was de soundtrack van een man die van zijn passie zijn beroep had kunnen maken.

Eind augustus 2018 ging hij met pensioen. Hij gaf zich toen nog tien jaar. Het werden er helaas maar acht. Daar past geen geneurie bij, maar weemoedige stilte.